Ik ben doodsbang om dood te gaan. Hoe leven gelovigen daarmee?
De vraag
God, ik ben 52, gezond, en toch word ik 's nachts wakker met hartkloppingen omdat ik besef dat ik er ooit gewoon niet meer ben. Niets. Zwart. Ik kan er niet over praten zonder dat mensen lacherig doen. Hoe doen gelovigen dat, niet bang zijn?
Het antwoord, van Peter uit het antwoordteam
Beste meneer, allereerst: u bent niet gek en u bent niet alleen. Ik ben een gewoon mens, maar ik ken die nachtelijke klap van 'ooit ben ik er niet meer' en ik ken veel gelovigen die hem ook kennen. Geloof schakelt de angst niet uit als een lamp. Wat het wel doet, probeer ik uit te leggen.
De Bijbel neemt de dood serieus. Hij noemt hem een vijand, 'de laatste vijand' zelfs, geen natuurlijk onderdeel van de kringloop waar je vrede mee moet hebben. Dus uw lijf heeft gelijk dat het protesteert. Het punt is niet dat christenen de dood kleiner maken, maar dat ze geloven dat iemand hem verslagen heeft.
Pasen is het hart van ons geloof: Jezus is echt gestorven en echt opgestaan, en Hij zegt tegen een vrouw die om haar broer huilt: 'Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven.' Niet 'zwart', niet 'niets', maar Hij. De schrijver van Hebreeën zegt dat Jezus juist kwam om mensen te bevrijden die hun hele leven slaaf waren van de angst voor de dood. Dat is bijna letterlijk uw mail.
Wordt die angst dan weg? Bij mij niet helemaal. Maar hij heeft een tegenstem gekregen, en in het donker helpt het om die hardop te zeggen.
Als de paniekaanvallen blijven, is het ook goed om met uw huisarts te praten; dat sluit het een het ander niet uit. En ik praat graag verder, overdag of 's nachts via de mail, wanneer het u uitkomt.
