Ik ben 56 en ontslagen. Niemand wil me meer. Wat heeft U nog met mij voor?
De vraag
God, na 31 jaar bij hetzelfde bedrijf ben ik eruit gezet. Reorganisatie. Ik heb 140 brieven gestuurd en drie keer een afwijzing gekregen, de rest reageert niet eens. Mijn vrouw zegt dat ik niet meer dezelfde ben. Ik voel me afgeschreven. Heeft U eigenlijk nog iets met mij voor?
Het antwoord, van Jan uit het antwoordteam
Beste meneer, 140 brieven. Dat zijn geen brieven van iemand die opgeeft, dat is iemand die blijft opstaan. Ik wil dat u dat eerst hoort, voordat ik iets anders zeg. Ik ben een gewoon mens, en ik ben ook ooit op latere leeftijd opnieuw begonnen, dus ik ken het gevoel dat de wereld je afvinkt.
Maar ik moet u tegenspreken op één punt: 'niemand wil me meer' is wat de arbeidsmarkt zegt, niet wat God zegt. Uw waarde heeft nooit in uw functieomschrijving gezeten, ook niet in die 31 jaar. De Bijbel staat vol mensen die God pas na hun vijftigste echt inzette. Mozes was tachtig toen hij zijn echte werk begon. Abraham was vijfenzeventig. Niet omdat God jonge mensen niet gebruikt, maar omdat Hij blijkbaar niet denkt in 'te oud'.
In Jesaja 46 zegt God: 'Tot in je ouderdom blijf Ik dezelfde, tot in je grijsheid zal Ik je dragen.' Dragen, niet afschrijven.
Wat Hij met u voorheeft, weet ik niet precies. Maar ik durf wel te zeggen dat het niet begint met een nieuwe baan, maar met dit: u bent niet uw werk. Als u dat gelooft, solliciteert u trouwens ook anders.
Praktisch: uw vrouw ziet u veranderen. Praat met haar, en als het donker blijft, ook met uw huisarts. En kom een keer langs bij mensen bij u in de buurt die u niet eerst naar uw cv vragen; ik ken er een paar. Ik mail graag verder, ook gewoon over hoe de week ging.
